Vooruit

Vooruit was onderdeel van de groepstentoonstelling Paranoia I was looking back to see if you were looking back at me to see me looking back at you, gecureerd door Tamara Beheydt in CC Ter Dilft, Bornem BE, 16.02.2024—07.04.2024. Kunstenaars: Karina Beumer, Che Go Eun, Elleke Frijters, Joke Hansen, Mehdi-Georges Lahlou, Meriton Maloku, Mikes Poppe, Martina Sauter, Kris Van Dessel, Charlot Van Geert, Tim Volckaert

Een tentoonstelling die ambigue grenzen bewandelt tussen het zichtbare en onzichtbare, realiteit en fictie, privé en publiek, reflectie en inbeelding, argwaan en verlangen.

Zien en gezien worden. Het verlangen om opgemerkt te worden en de angst om betrapt te worden zijn universeel menselijke gevoelens. In een samenleving waarin iedereen vrijwillig details over hun leven met de wereld deelt, we ons afvragen of Google ons ‘afluistert’ en beveiligingscamera’s ons overal volgen, heeft de blik, en vooral de blik van een ander, een bijzondere waarde.

Enerzijds zijn er meer dan ooit mechanische ogen op ons gericht – we dragen allemaal een of meerdere camera’s op zak en maken voortdurend beelden van onszelf en elkaar. De honderd ogen van de mythologische reus Argos en het alziend oog van God zijn vervangen door miljoenen mobiele camera’s die de meest belangrijke en banale momenten van onze levens registreren. De manier waarop digitale technologie en zichtbaarheid onze levens bepalen, intensifieert een vorm van paranoia die misschien altijd al bestond: het gevoel gezien te worden door al dan niet levenloze objecten. Anderzijds is het ook heel menselijk om in onze omgeving, in muren, huizen of bomen, schijnbaar ogen of gezichten te herkennen. Zijn we onbewust op zoek naar de warmte van een herkenbare blik? Of zijn we bezorgd dat die koude stenen blik ons, net als de camera van onze telefoon, ook ziet? Misschien zelfs terugkijkt? Hebben de muren ogen? Lachen al die levenloze blikken ons toe, of beoordelen ze ons?

Wanneer zijn we van de (beoordelende) blik van een ander afgeschermd? Wanneer willen we gezien worden? Wanneer worden we, buiten ons weten om, gadegeslagen door een onzichtbare gluurder? En omgekeerd: wat doen we wanneer we denken dat er niemand kijkt? Wat gebeurt er net om de hoek, net achter het gordijn, net voorbij onze blik? Wat zien we, wat kiezen we niet te zien en wat beelden we ons in? Welke blikken flatteren of beschamen, welke blikken lokken we uit of slaan we neer? En welke menselijke of mechanische blikken volgen ons?

Seeing and being seen. The desire to be noticed and the fear of being caught are universal human feelings. In a society where everyone voluntarily shares details about their lives with the world, we wonder if Google is “bugging” us, and security cameras follow us everywhere, the gaze, and especially the gaze of another, has a special value. When are we shielded from the (judgmental) gaze of another? When do we want to be seen? When are we being watched, unbeknownst to us, by an invisible peeper? And conversely, what do we do when we think no one is watching? What happens just around the corner, just behind the curtain, just beyond our gaze? What do we see, what do we choose not to see, and what do we imagine? What looks flatter or shame, what looks do we provoke or strike down? The exhibition PARANOIA walks the ambiguous boundaries between the visible and invisible, reality and fiction, private and public, reflection and imagination, suspicion and desire.

Recently, Karina Beumer wrote out a job offer for a replacement. The artist is jaded and could use a brief vacation – a moment of reflection wondering if she exists without her work. A proxy can perform her duties. What if someone takes over her artistic practice and she loses control of it? Do you dare more in someone else’s shoes and what do you do with that responsibility? What if a substitute puts her very own spin on a practice and a vision? In ‘Vooruit’ (2024), Karina Beumer’s replacement, on behalf of Karina Beumer, completes the sculpture for the exhibition Paranoia. The paranoia of this work sits in both the original Karina Beumer and her replacement: both were looking for a way to escape from themselves. The project is about identity, but also about profiling in a network. For what if, even in the perception of outsiders, the difference between the artist and her replacement fades?
— Tamara Beheydt